Er is dit rare gevoel krijg ik als ik hoor slecht nieuws, of zelfs niet dat slecht nieuws, of zelfs de kans op slecht nieuws: een tintelend gevoel dat mijn voorhoofd, over mijn gezicht verspreidt naar mijn kin, en vervolgens naar mijn borst, waar het vormt zoals a...no, niet een Brok... een leegte. Ik krijgen het gevoel everytime dat ik ga voor mijn jaarlijkse mammogram of sommige andere medisch onderzoek, ik vraag me af hoe ik zou reageren op een slecht resultaat. Zou ik vet en nobele, als zo veel van mijn volk zijn? Of ik zou zijn als Woody Allen in deze scène uit Hannah and Her Sisters--Ja, de acteur is Julie Kavner, de stijl van Marge Simpson--een van de "zwakkere," in paniek, verzwolgen in de leegte van mijn eigen, persoonlijke angst? Ik moest op onze discussiegroep voor literatuur en geneeskunde, kunnen deze kwestie opnieuw in overweging nemen. Maandelijkse, verpleegkundigen, verpleegster beoefenaars, artsen en managers ontmoeten om te praten over literatuur aan een bijzonder medisch thema gerelateerde. Deze maand, het concept was kanker, en twee van de werken we bestuderen stapsgewijze verschillende reacties op beschadiging van kanker diagnoses. Christopher Hitchens, essayist en tegendraadse, stierf in 2011 op 62-jarige leeftijd aan slokdarmkanker. In 2010 schreef hij in Vanity Fair over zijn reactie op de diagnose (zijn essays over deze ziekte worden weergegeven in een, sterfte, kort voor zijn dood gepubliceerd). Hitchens, een drinker en zware roker van drank, met karakteristiek droge humor van leren dat hij de exacte dezelfde kanker die zijn vader had gedood had schreef:...Ik kan niet zie mezelf slaande mijn voorhoofd met nood of mezelf huilen over hoe nauwkeurig is het allemaal zo oneerlijk horen: Ik heb het uitdagen van de Reaper in het nemen van een gratis zeis in mijn eigen pad en nu zijn bezweken aan één of ander ding zo voorspelbaar en banaal dat het verveelt me zelfs. We bestuderen ook Susan Gubar memoires van een Debulked meisje. Gubar, een vooraanstaande literaire geleerde, werd geïdentificeerd als eierstokkanker in 2008. Ze vandaag blogs over kanker voor de New York Times. Gubar beschrijft in haar memoires, zoals hij dat op een gurney in een gang stelde, hebben net verteld door een radioloog dat de duistere intestinale tekenen die ze had zich maandenlang werden waarschijnlijk veroorzaakt door Geavanceerd niveau ovariale kanker een vreemde opwinding die overwon haar. Een paar van deze euforie--die onnodig te zeggen, gaf oplossing aan de wanhoop, woede en talloze andere gedachten later--was de geleerde tevredenheid in het begrip van de waarheid: kennis kaapte of gevestigde vaak voelt alsof een munt die vallen in de juiste positie, een bal in een container, de landing een pen schoof in zijn juiste gat. Ik erkende, ik geloofde, wat kan doden me. Dat er is vreugde zelfs in dergelijke onaangename kennis vaak zie pervers; echter, de geest en het karakter zijn eenvoudig en mobiele faculteiten. Ik veronderstel dat het idee is dat er zoveel benaderingen te beantwoorden een diagnose als er mensen zijn. Ik zeker heb gezien een breed scala van mijn zeer eigen patiënten: vernieuwd religieus geloof en gebrek aan vertrouwen; vastberadenheid om te verkrijgen uit en doen maximaal mogelijk en ontslag aan als een ongeldig; Grace, woede, nonchalance, ontkenning, wanhoop, agressie, en dankbaarheid... en vaak een aantal van deze op verschillende tijdstippen, in de exacte dezelfde persoon. Ongeveer één op de vier mensen die een diagnose op een bepaald punt beleeft. We zal onszelf te ontmoeten die analyse brengen. Ik hoop dat ik zal dragen mijn betere, moediger zelf--niet mijn Woody Allen-ish zelf. Ondertussen, ik check out mijn cliënten toont me de manier.
No comments:
Post a Comment